Inspirerend verhaal bij de oprichting van de scholengemeenschap

Er was eens een man die drie zonen had. De drie jongens maakten altijd ruzie, 's morgens, 's middags en 's avonds. Altijd maar vechten en nog eens vechten! Op een dag zei de vader: 'Breng me zoveel takken als je kunt dragen!' De jongens renden het bos in om takken te verzamelen en ieder van hen kwam terug met een bos takken. 'Neem nu ieder één tak', zei hun vader, 'en probeer hem te breken'. 'Makkelijk', zeiden de jongens en ze braken hun stokken in tweeën. 'Bind nu alle stokken met een touw samen', zei de vader, 'en probeer nu de hele bos takken te breken'. Ze probeerden het om beurt, maar ... de takken die afzonderlijk zo gemakkelijk gebroken konden worden, waren samengebonden zo sterk als staal. 'Zie je', zei hun vader, 'wat jullie met deze stokken doen, kan ook met jullie gebeuren. Wanneer je voor jezelf vecht, word je eenzaam. En als je alleen bent, kun je gemakkelijk aangevallen en gebroken worden. Samen zijn jullie sterk als deze bos takken, samen houden we stand, afzonderlijk breken we.'

Dat geldt voor stokken, voor kinderen, voor volwassenen, voor volkeren, voor scholengemeenschappen...